La Candel _______ Ericka Voortman: Galerie Point of View, Texel

Ericka over haar galerie:
Als je er geen droog brood mee verdient…het leven je rake klappen geeft waardoor het tempo van je ambitie noodgedwongen zo traag wordt als een slak op een natte schutting, wat dan met de schone kunsten? Afhaken? of
DOOR!
Op 21 juni 2004 heb ik mijn voormalig strandhuis in de achtertuin gebombardeerd tot galerie! Per natuurseizoen wissel ik de expositie.
Met mijn theater achtergrond hang ik niet alleen fotobeelden aan de wand, maar schep een sterk sferische ruimte, waarin ik de bezoeker met zachte hand wil dwingen tot een trager tempo.
Ik wil dat je je verbaast over de schoonheid van dat lage tempo. Het ritme van de adem, van het pompende, stuwende. Ik wil dat je ziel veel eerder reageert dan je hersens er een naam aan kunnen geven.Ik wil dat je mond open valt, en je lippen als van een verliefde tiener zacht en toegankelijk worden. Ik wil dat.
Ik weet niet waarom ik dat wil. Maar ik wil dat. En altijd weer wil ik dat opnieuw. Of het nou in het wiegen is van de vermoeide danseressen, die uiteindelijk kwetsbaar en teer, bewegen in ‘Entblösst, de modellen van Egon Schiele, of het lange zinnelijk tegenover elkaar staan van man en vrouw in ‘Alpha en Omega’, of dicht op elkaar gepakt staan van het publiek in de kelder van Lantaren/Venster in ‘Inner Station’.
Of in de trage trotse tred van de sirene in ‘A pool of Tears’ die je meetrok met haar vragende armen zoals te zien was op het Oerol festival op Terschelling. En ik wil dat met de krachtige lijven van de stieren in de foto-expositie ‘Stier op Stal’ die door het zonlicht getroffen erotisch aandoen. Ik wil die verwondering.
Altijd weer ben ik op zoek naar de vormgeving van die verwonderde staat. En immer blijkt het toeval daarbij een grote rol te spelen, waarbij ik me schaar achter de uitspraak: Is de manier waarop we ons leven vormgeven van het begin af aan bepaald of zien we alleen achteraf een patroon in toevallige gebeurtenissen? (uit Het Kanaal van Chaim Potok) en citeer ik graag de filosoof Peter Sloterdijk: een mens is niet wat hij is, maar waar hij is. (NRC 25 juni 2004)
Ik wil dat de omgeving iets met je doet. Ook nu weer. Stap een zo maar achtertuin binnen, loop op het strandhuisje af en wordt een andere dimensie ingetrokken, niet door spektakel of shockerende elementen, maar door de adem om je heen, door de ruimte in een ruimte. Of zoals een Duitse toerist onlangs in het gastenboek schreef: beland in een ‘Ort der Besinnung’ galerie point of view: 'The truth has many faces'
fotoprints in berkenhotenpanelen. Van 21/6 tot 21/9 2004.
Voel! Adem! Verbaas! Een spiegel van het bijna over het hoofd geziene: Een dorre tak met een auberginekleurig blad boven het groene water.
En als je de adem niet voelt, gebeurt er niets. Zo zei een klein deel van het publiek tijdens ‘A pool of Tears’. ‘En even een snelle blik werkt niet’ zo zei ook de verslaggever van de Texelse Courant, tijdens zijn bezoek aan de galerie. Snel is niet de bedoeling…
Ik schep ruimtes waar tijd is om jezelf te voelen..als je dat niet wilt, is de ruimte onprettig, klein, saai en primitief. Als je dat wel wilt is de ruimte vol van energieke stilte. Met altijd het terugkerende element van de wijde armen, armen als vleugels, soms lamgeslagen, krachtig smekend, aangeraakt willen worden.
Is dat niet wat we uiteindelijk allemaal willen? (aan) geraakt worden....

Come Dive With Me
zang: Ericka Voortman, geluidsbewerking: Severin Candel
Was een voor de ramen van het zeehondenbassin in de Waterzaal van EcoMare (Texel)
Als gastexposant van de kunstenaarsgroep Waantij nam
ik deel aan de groepsexpositie "Waantij loost in Ecomare"
2 - 31 oktober 2004.

 

Webdesign: Severin Candel UrbanWeb